Dag lieve allemaal,

Mijn laatste weblogverhaaltje. Ik zal vertellen hoe mijn laatste dagen in Montpellier eruit zagen.

Afgelopen vrijdag ben ik naar de Pont du Gard geweest, een van de oudste bruggen van Frankrijk. Om er te komen, moest ik eerst met de trein naar Nimes en daarvandaan nog 45 min. met de bus naar de Pont du Gard. De terugreis was nogal avontuurlijk, want ik had de laatste bus gemist. Ik dacht toen, ach, het is mooi weer, ik ga wel lopen richting Nimes en onderweg liften (al hou ik er niet van om in m’n uppie te liften, maar ja, ik moest toch wat). Na 1,5 uur lopen, was ik behoorlijk verdwaald en niemand stopte. Toen dacht ik tsja, wat nu. Maar toen had ik geluk, er kwam een bus met allemaal oude mensen voorbij en die bus stopte. De buschauffeur vroeg waar ik naar toe moest en ik mocht instappen, ik werd gratis en voor niks naar Nimes gebracht, echt super leuk!

Om 21h00 was ik in Montpellier, toen ben ik et Gabriel en Katarina naar een Braziliaans festival geweest, allemaal Braziliaanse bands, heel tof, alleen begon het al snel te plenzen waardoor alles in de soep liep. Toen hebben we de hele avond doorgebracht bij Alex, om 05h15 was ik thuis.

Zaterdag werd ik om 13h00 wakker, was door mijn wekker heen geslapen dus ik als een gek op m’n fietsje naar de Ierse Pus want daar gingen we met allemaal Nederlanders om 13.30 Nederland-Japan kijken. Er was ook 1 Japanner, die durfde wel hoor, tussen al die Nederlandse herrieschoppers. Na de wedstrijd heb ik met Hanna van mijn koor fotos en filmpjes uitgewisseld en daarna zijn we gaan stappen met vrienden van Alex, maar halverwege de avond raakten we elkaar een beetje kwijt. Katarina, Gabriel en ik zijn toen naar een hele leuke bar gegaan, Montpe’l, waar de hele avond Golden Oldies werden gedraaid en waar we gratis drankjes kregen; de barman was blijkbaar nogal van ons gecharmeerd, voor Gabriel ook mooi meegenomen.

Zondag ben ik mijn kamer gaan opruimen en alvast mijn tas gaan pakken, want ja, de terugreis kwam steeds dichter bij. ’S Avonds hebben we met allemaal Brazilianen, en met Alex, Ben, Katarina en ik bij Gabriel gebarbecued en de wedstrijd Brazilië- Ivoorkust gekeken. Aangezien Brazilië won moest er champagne gedronken worden, jee, wat wordt je daar melig van zeg, niet normaal. Daarna ging iedereen weg, alleen Katarine en ik bleven. We hebben toen met z’n drieën de film Dirty Dancing gekeken tot 03h00.

En toen was het maandag 21 juni, de dag waar ik zo lang naar uitgekeken heb, la Fête de la Musique. In Frankrijk wordt de eerste dag van de zomer gevierd met een muziekfeest. Vanaf 19h00 zijn er op zo’n beetje elke hoek van de straat podia met live bands. Echt super gaaf. Ik heb maandag eerst mijn hele kamer opgeruimd, mijn backpack en mijn koffer gepakt en twee tassen vol met spullen die ik toch niet meer gebruikte voor Alex gemaakt (‘Maar het was nog maar maandag’ zullen jullie denken, ‘ze gaat vrijdag toch pas weg?’ Lees verder………..). Toen alles klaar was, ben ik naar Alex gegaan en toen zijn we samen naar de stad gegaan waar we alle anderen ontmoetten. Het was echt verschrikkelijk druk in de stad, maar het was zo gaaf!!! Het was een prachtige avond, heerlijk weer en overal muziek en mensen die aan het dansen en zingen waren. Wij zijn met z’n allen naar de bar Montpe’l gegaan, daar waren Mexicaanse en Braziliaanse muziekanten buiten aan het spelen. We hebben de hele avond samen met andere mensen op straat gedanst, zo romantisch. Om 02h00 ging de bar dicht en stopten de muzikanten jammer genoeg ook met spelen. Toen zijn we met z’n allen een hotdog gaan eten en hebben we nog een uur bij een mooie fontein gezeten. Daarna heb ik van iedereen afscheid genomen, het was namelijk mijn laatste avond in Montpellier. La Fête de la Musique als afscheidsavond, beter kon gewoon niet. Om 04h00 was ik thuis en om 05h00 sliep ik;drie uur later ging de wekker weer. En toen moest ik op reis……

Op mijn weblog staat dat ik vandaag, vrijdag 25 juni ,terug naar Nederland kom, maar eigenlijk is dat gejokt. Dat was namelijk om Ronald op het verkeerde been te zetten. Ik ben namelijk dinsdagochtend 22 juni vertrokken en s’avonds in Adam aangekomen, daar heb ik bij mijn zus Naomi geslapen en woensdag ben ik naar Lwarden gegaan waar ik een nachtje bij mijn ouders geslapen heb. Naomi en ik hadden een paar weken geleden een plannetje gemaakt: Naoom had aan Ronald gevraagd of hij zin had om donderdag 24 juni om 16h00 koffie te drinken bij café Hooghoudt in Groningen. Dat hadden ze dus afgesproken, maar Naomi is nooit komen opdagen, nee, want gister ben ik vanuit Leeuwarden naar Groningen gegaan en toen stond ik ipv Naomi ineens voor Ronalds neus. Verrassing!!! Ik vergeet Ronalds reactie nooit: 'ik wist het, ik wist het'. Dat was mooi.

Ik ben nu dus weer terug in Nederland. Het is wel weer fijn om thuis te zijn, om straks iedereen weer te zien, maar het is ook wel gek. Maar ik moet zeggen dat ik aardig snel wen; ik heb al heerlijk bruin brood gegeten (stokbroden kan ik niet meer zien), en ik heb mijn lievelingseten al gehad: gehaktballen van mijn moeder. Waar ik wel erg aan moet wennen, is dat ik niet meer elke dag Frans spreek, dat is wel raar hoor.

Ik hoop dat jullie het leuk vonden om mijn weblog te lezen, ook al waren mijn verhalen vaak wel erg lang. Ik vond het iig erg leuk om al jullie berichtjes te lezen, bedankt daarvoor.

A bientôt,

Liefs Amarins